Το project 4DLife|Time and Space ήρθε πρώτο στον διαγωνισμό Customize Me! που ζητούσε από τους 10 προσκεκλημένους αρχιτέκτονες να δημιουργήσουν μια ρεαλιστική αλλά δυναμική μονάδα κατοίκησης που θα ανταποκρίνεται στους ολοένα πιο μεταβαλόμενους ρυθμούς ζωής. Η αρχιτέκτονας Laura Alvarez δήλωσε σχετικά ¨θέλουμε να προσφέρουμε μια κατοικία που να προσαρμόζεται σε όλες τις στιγμές της ζωής και σε κάθε τρόπο κατοίκησης. Θέλουμε έναν χώρο για όλα τα είδη ανθρώπων ανεξάρτητα από την καταγωγή, την κοινωνική προέλευση ή την ηλικία¨.
Η τέταρτη διάσταση που αναφέρεται και στην ονομασία του project δηλώνει ακριβώς αυτή την επιθυμία για μεταβλητότητα και ευελιξία συν το χρόνο. Στόχος είναι να μπορεί ο χρήστης να τροποποιήσει την κατοικία του όταν αλλάξουν οι ανάγκες ζωής του. Παράλληλα, η αρχιτέκτονας αναγνωρίζει την διάχυση της πόλης προς τα προάστια στην περιοχή της Ολλανδίας συγκεκριμένα, και προτείνει μια περισσότερο συμπαγή και συνεκτική μορφή από την τυπική των προαστίων.
Η τυπολογία που ακολουθεί η Alvarez βασίζεται σε ένα πρότυπο μονάδων(module) των 50τμ. Κάθε module έχει διαστάσεις 7.5x7.5x3.0 και μπορεί να συνδυαστεί ώστε να δημιουργήσει τύπους κατοικίας των 100τμ και των 150τμ ανάλογα με τις ανάγκες.
Σε αντιστοιχία, κάθε ¨συγκρότημα¨ κατοικίας δημιουργείται από τρείς επιμέρους κατοικίες διαφορετικών τύπων όπως φαίνεται και στα σχέδια. Αυτοί οι τρεις τύποι μπορούν να συντεθούν με διάφορους συνδυασμούς προσφέροντας περισσότερες αρχιτεκτονικές μορφές.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι η εξωτερική επιφάνεια των κατοικιών βασίζεται με παρόμοιο τρόπο στην λογική των modules. Διαφορετικά ανοίγματα με επιλογές μεγέθους και υλικότητας, έρχονται και προσκολλούνται στον αρχικό σκελετό δίνοντας έτσι την επιλογή στους κατοίκους να εμπλακούν άμεσα-σε συνεργασία με την Alvarez-και να δημιουργήσουν την δική τους όψη.
Τέλος, υπάρχουν τρία διαφορετικά επίπεδα οργάνωσης του αδόμητου χώρου: ο ιδιωτικός, ο κοινόχρηστος και ο δημόσιος. Ιδιωτικό χώρο έχουν όλες οι κατοικίες είτε με την μορφή roof gardens ή με μικρούς κήπους, ενώ ζωτικής σημασίας ημι-δημόσιοι ελεύθεροι χώροι, με την μορφή κατακόρυφων οπών που διατρέχουν τα κτίρια, προσφέρουν επαρκή φωτισμό σε όλα τα επίπεδα και επικοινωνούν με το εξωτερικό. Η μεγαλύτερη ευρηματικότητα όμως έγκειται στον δημόσιο χώρο και στο τεχνητό ανάγλυφο που έχει δημιουργηθεί καθώς το υπόγειο πάρκινγκ κάθε κατοικίας ¨ανασηκώνει¨ τμήμα του οικοπέδου δημιουργώντας ένα τεχνητό ύψωμα στο εσωτερικό το οποίο οργανώνεται σαν μικρή αλέα για περίπατο. Έτσι, όχι μόνο επιλύει ένα πρακτικό ζήτημα με ιδιαίτερη πρωτοτυπία, αλλά επαναπροσδιορίζει την έννοια της γειτονιάς με σχέσεις εγγύτητας και δυναμικής αλληλεπίδρασης.
Συνολικά, η πρόταση της Laura Alvarez αποτελεί ακριβώς αυτό που είχε θέσει ως στόχο: ρεαλιστικότητα αλλά και ευελιξία. Κυρίως όμως, προβολή του χρήστη και άμεση εμπλοκή του τόσο στην διαχείριση της κατοικίας του όσο και στη βίωση του ελεύθερου χώρου. Απλή γεωμετρία, ξεκάθαρη φόρμα και τυποποιημένα υλικά ανταποκρίνονται σε μια σύγχρονη λειτουργική αισθητική και μπορούν να υπακούσουν σε μια επικείμενη μετατροπή ανάλογα με τις ανάγκες του ανθρώπου. Παράλληλα, ένας δημόσιος χώρος που κυρίως ενοποιεί παρά διαχωρίζει, αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση τόσο για τους αναξιοποίητους ¨ακάλυπτους¨ των σύγχρονων πόλεων, όσο και για τους περιφρουρημένους κήπους των σύγχρονων προαστίων. Πρόκειται καταλήγοντας, για μια πρόταση όχι τόσο ριζοσπαστική μορφολογικά, αλλά με την αφοπλιστική πρόθεση να θέσει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του ξανά πρωταγωνιστές σε μια βιώσιμη και φιλική πόλη.
